Grote kans dat je het herkent. Dat je degene bent die aanvoelt wat er nodig is. Die even bijspringt, de sfeer bewaakt, een conflict verzacht of nét dat stapje extra zet. In je team. In je relatie. In je gezin. Met je vrienden. Voor jou is dat misschien vanzelfsprekend.
En eerlijk is eerlijk: het is ook een prachtige kwaliteit. Jij brengt aandacht, verbinding en zorg. Je ziet wat anderen nodig hebben, vaak nog voordat ze het zichzelf bewust zijn. Daarmee ben je van grote waarde, en soms zelfs onmisbaar.
Maar als je heel eerlijk bent, zit daar ook iets onder.
Want hoe vaak sta jij stil bij wat jij nodig hebt?
Als pleaser ben je geneigd om je aandacht vooral naar buiten te richten. Je stemt je af op de ander, past je aan en voorkomt dat het gaat schuren. Dat geeft rust. Harmonie. En ook waardering. Het gevoel dat je ertoe doet.
Maar ergens onderweg kan er iets verschuiven. Dat geven wordt niet alleen iets wat je doet, maar ook iets wat bepaalt wie je bent. En dan wordt het lastiger om nog te voelen waar jouw grens ligt. Wat jij nodig hebt, wat jij écht deep down zou willen.
‘Ja’ zeggen, ‘nee’ bedoelen
Misschien herken je ook wel: dat je ‘ja’ zegt terwijl je eigenlijk ‘nee’ bedoelt. Dat je moe bent, maar toch doorgaat. Dat je denkt: laat ik het maar doen, dan is het geregeld. Op de korte termijn werkt dat. Op de lange termijn kan het gaan knagen. Vermoeidheid, irritatie, of dat stille gevoel: zien ze wel wat ik allemaal doe?
In een team
Als pleaser voel je feilloos aan wat anderen nodig hebben. In een team vertaalt zich dat in collega’s ontzorgen, taken overnemen en zorgen dat de sfeer goed blijft. Jij pakt nét wat meer op. Je regelt dingen, denkt vooruit, vult aan. En zonder dat het iemand echt opvalt, wordt dat de norm. Anderen gaan erop leunen, niet omdat ze het verkeerd bedoelen, maar omdat jij het zo goed doet.
In een relatie
In een relatie of in een gezin gebeurt hetzelfde. Jij houdt de harmonie in stand. Je voelt spanningen aankomen en probeert ze voor te zijn. Maar daarmee voorkom je ook dat dingen echt uitgesproken worden. En wat niet wordt uitgesproken, verdwijnt niet. Het blijft ergens hangen. En het stapelt zich op.
Het lastige is: stoppen met pleasen voelt niet zomaar als een praktische keuze. Het raakt aan iets diepers. Want als jij minder geeft, wat gebeurt er dan? Word je nog gezien? Ben je nog net zo waardevol?
Pleasen, een strategie
Vaak ontstaat deze neiging tot pleasen niet zomaar. In je jeugd en vroege relaties heb je misschien geleerd dat afstemmen op de ander belangrijk was om verbinding te houden. Dat je gevoelig werd voor signalen, stemmingen en verwachtingen, omdat dat veiligheid gaf.
Pleasen kan dan een slimme strategie zijn geweest. Een manier om nabijheid te behouden, spanning te verminderen of erkenning te krijgen. En wat ooit helpend was, neem je later onbewust mee in je werk en relaties.
Anders geven
De uitnodiging ligt dan ook niet in minder geven, maar in anders geven.
Dat begint klein. Door af en toe stil te staan bij jezelf. Niet meteen te reageren, maar eerst te voelen: wat wil ík eigenlijk? Heb ik hier ruimte voor? Past dit bij mij? En soms betekent dat dat je ‘nee’ zegt, waar je eerder ‘ja’ zei.
Jouw kracht hoeft niet te verdwijnen. Integendeel. Jouw vermogen om te verbinden, te zorgen en aan te voelen is waardevol. Maar het wordt pas echt krachtig als jij jezelf daarin niet vergeet.
Wil jij aan de slag met je patronen?
Heb je na het lezen van dit verhaal het gevoel dat je steeds weer in dezelfde patronen terechtkomt en wil je onderzoeken waar ze vandaan komen?
Ik bied een tweedaagse 1-op-1 sessie waarin we samen jouw patronen onder de loep nemen én handvatten ontwikkelen om ze te doorbreken.
👉 Neem contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
